Zapobieganie depresji

Depresja to dość trudna choroba społeczna, której objawy dla wielu zdrowych osób mogą wydać się niepokojące. Jednak bardzo wiele zależy od naszych działań i nastawienia. Możemy osobę chorą stopniowo nastawiać na zmianę podejścia do otaczającej rzeczywistości, ale wymaga to cierpliwości.

Wsparcie ze strony otoczenia, najbliższych i rodziny to dość istotne aspekty, dzięki którym możemy pokonać depresję. Jednak w zależności od sytuacji, w jakiej się znajdujemy często wydaje się to nam niemożliwe. Wszystko bowiem zależy od nastawienia. Należy przeanalizować przyczyny, które odpowiadają za zaburzenia depresyjne i powoli, stopniowo, w kontakcie z psychiatrą zwalczać złe wspomnienia, lęk i inne objawy, jakie towarzyszą temu zjawisku. W pierwszej kolejności należy zadbać o odpoczynek. Gdy jesteśmy niewyspani towarzyszy nam nieodłączny kompan, czyli rozdrażnienie. Krótkie drzemki lub ćwiczenia rozciągające sprawią, że staniemy się bardziej odporni na stresowe sytuacje i zadbamy o prawidłowe działanie naszego układu nerwowego. Zbyt obciążony układ nerwowy, wiele stresów w codziennej pracy, a także spadek zawodowej produktywności w pracy to również spadek nastroju, który z biegiem czasu może przerodzić się w zjawisko zaburzeń depresyjnych.

Aby nie zachorować na depresję należy przede wszystkim starać się prowadzić aktywny tryb życia, uprawiać sport, a także w miarę możliwości czasowych spotykać się z ludźmi. Przebywanie w ich towarzystwie może nie tylko nam poprawić nastrój, ale również sprawić, że zmienimy swoje poczucie własnej wartości na lepsze niż dotychczasowe. Jednak dużo też zależy od środowiska, w jakim się obracamy. Sen, odpoczynek, aktywność fizyczna, a zarazem kontakt z ludźmi i pozytywne myślenie to czynniki, które ustabilizują nasz stan psychiczny i sprawią, że nie zachorujemy na depresję. Niezależnie od traumatycznych wydarzeń, jakie miały miejsce w przeszłości ważne jest aby się nie poddawać i nieustannie iść do przodu, ponieważ liczy się teraźniejszość.

Sztuka życia z depresją

Wciąż wiele osób w naszym społeczeństwie cierpi na zaburzenia depresyjne, ale uczy się z nimi żyć. W niektórych przypadkach leczenie jest dość trudne i nawet po zastosowaniu terapii elektrowstrząsowej lekarz nie uzyskuje upragnionych rezultatów. Jak nauczyć się żyć z depresją?

Musimy sobie uświadomić, że osobie, która zmaga się z zaburzeniami depresyjnymi trudno wykonać proste, codzienne czynności. Dlatego nie możemy od osoby chorej wymagać zbyt wiele i najważniejsze jest to, aby otrzymywała od nas wsparcie, a także mogła na nas liczyć niezależnie od okoliczności lub danej sytuacji. Musi czuć, że nie jest sama i zawsze chętnie jej pomożemy we wszystkim. Leczenie farmakologiczne to współcześnie jedna z najpopularniejszych metod zwalczania depresji u osób chorych, jednak nie zawsze skuteczna. Należy wiedzieć, że walka z tą chorobą może się ciągnąć w nieskończoność i trwać nawet kilkadziesiąt lat zanim chory powróci zupełnie do zdrowia. Ważne jest również to jakich leków używamy, a także respektowanie warunków podanych przez lekarza. Każda terapia depresyjna musi być nadzorowana przez wykwalifikowanego specjalistę, czyli psychiatrę, aby mógł monitorować postępy chorego w walce z chorobą oraz analizować jego zachowanie. To nieodłączny element każdego leczenia, dlatego warto współpracować ze swoim lekarzem i się go słuchać.

Jednak leczenie depresji bywa trudne, dlatego wszystko zależy od podejścia pacjenta do swojej choroby a także proponowanych metod leczenia przez profesjonalnych lekarzy. Warto im zaufać, nawet jeśli wydaje nam się, że działania podjęte przez nich nie będą skuteczne. Dlatego bardzo ważne jest utrzymywanie chorego w przekonaniu, że jest pod właściwą opieką, a lekarze robią wszystko co w ich mocy, aby mógł powrócić do zdrowia i prowadzić normalny tryb życia. Rozmowy z chorym, wsparcie, a także uświadamianie go to kwestie, które należy wykonywać i nie można ich lekceważyć, dlatego musimy nieustannie dbać o osobę cierpiącą na zaburzenia depresyjne.

Pomoc bliskim chorującym na depresję

Gdy członek naszej rodziny cierpi na zaburzenia depresyjne możemy mu pomóc w prosty i błyskawiczny sposób. Wystarczy umówić tą osobę na wizytę u lekarza psychiatry, który zaleci leczenie farmakologiczne i grupową terapię.

We współczesnym świecie nieustannie depresja dotyka coraz więcej społeczeństwa w różnym wieku. Może pojawiać się w skutek traumatycznych przeżyć, jak również powstawać w wielu różnych okolicznościach. Warto jednak wziąć pod uwagę, że osoby, które cierpią na depresję często nie mają siły, aby normalnie funkcjonować. Do tego zakresu dochodzą zaburzenia, które sprawią, że nie są w stanie podołać codziennym, wbrew pozorom prostym czynnościom. Wystarczy namówić bliską osobę, aby udała się na wizytę u psychiatry. Bardzo ważne jest to, aby wspierać chorego, a także regularnie podtrzymywać go na duchu, aby nie czuł się samotny i przygnębiony. Bardzo istotny elementem terapii antydepresyjnej jest przyjmowanie leków i należy pilnować, aby chory stale je przyjmował. Ponadto niezwykle ważne jest stopniowe otwieranie się na innych, dlatego chory potrzebuje towarzystwa innych osób. Powinniśmy systematycznie pilnować, aby nasza bliska osoba mogła porozmawiać z innymi i poznawać ich problemy, aby wiedzieć, że nie tylko sama boryka się z wieloma trudnościami.

Warto mieć na uwadze, że chory nie jest w stanie sam dokonać wielu czynności, a także próbuje izolować się od ludzi. Kluczowe jest tutaj wsparcie ze strony najbliższych i zważanie na słowa. Nie należy go do niczego zmuszać ani szantażować, tylko wspierać i kochać, pomagać mu powrócić do normalnego życia, a także regularnie uczęszczać do psychiatry, który pomoże choremu w powróceniu do normy. Jednak musimy pamiętać, że leki, które są przepisywane pozostawiają skutki uboczne, na które musimy zwrócić szczególną uwagę. Nie mniej jednak wszelkie działania należy konsultować z lekarzem psychiatrą i niczego nie robić bez jego zgody, szczególnie w zaawansowanym stadium choroby.

Depresja u młodych

Przyczyn depresji u nastolatków jest bardzo dużo, począwszy od brak akceptacji w środowisku przyjaciół, po niespełnione ambicje rodziców poprzez złe doświadczenia w dzieciństwie, a także nieciekawą sytuację w domu rodzinnym. Poznaj sposoby, które sprawią, że poradzisz sobie z zaburzeniami depresyjnymi.

Na powstanie depresji ma wpływ szereg czynników takich jak trudne dzieciństwo, przemoc ze strony bliskich w dzieciństwie, gwałt, molestowanie seksualne, śmierć bliskiej osoby, utrata przyjaciół czy bycie kozłem ofiarnym w szkole. Wbrew pozorom otoczenie szkolne to jeden z najczęstszych przyczyn depresji u nastolatków. Z tego względu tak wielu rodziców pragnie mieć wpływ na to, w jakim towarzystwie obraca się ich pociecha. Warto pamiętać, że należy dużo rozmawiać z dzieckiem, aby nie dopuścić do próby samobójczej, która może być spowodowana przez zaniżone poczucie własnej wartości, presję otoczenia, a także powstać w skutek długoletnich żartów ze strony szkolnych kolegów. W okresie dojrzewania poszukujemy akceptacji w środowisku, a kiedy jej nie znajdujemy czujemy się samotni, co dla młodego człowieka jest dość przytłaczające. Szczególnie niekorzystną sytuację mają osoby, które często żarty innych ludzi biorą na poważnie i są mało odporne na stres. To z kolei przeradza się w smutek, a w z biegiem czasu odczuwamy lęk przed kontaktami z innymi, aby przede wszystkim uniknąć sytuacji, w której znowu będziemy ofiarą czyichś dowcipów.

Dlatego tak istotne jest zwracanie uwagi na zachowanie naszej nastoletniej pociechy, aby powstrzymać ją przed nieodwracalnymi konsekwencjami. Większość zaburzeń depresyjnych, które są nieleczone prowadzi do uzależnień i izolacji, co również może być szkodliwe w wieku nastoletnim. U rodzica, którego dziecko choruje na depresję pojawia się potrzeba jego kontroli, czym ono z kolei może być rozdrażnione i doprowadzić do oziębienia naszych relacji. Jednakże jeśli chcemy zapobiec tragedii taka kontrola jest bardzo wskazana i przede wszystkim wizyta u psychiatry z nastoletnią pociechą.

Depresja poporodowa

Depresja poporodowa dotyka coraz więcej kobiet we współczesnym świecie. Warto mieć na uwadze, że zaleca się jej leczenie pod okiem profesjonalnego lekarza psychiatry. Jeśli podejrzewamy ją u siebie warto skonsultować się niezwłocznie z osobą wykwalifikowaną, która pomoże nam się z nią uporać.

Objawy depresji poporodowej możemy podzielić na cztery główne kategorie: somatyczne, emocjonalne, poznawcze i motywacyjne. Pierwsza grupa to przede wszystkim utrata apetytu, senność, uczucie nadmiernego zmęczenia, problemy z koncentracją, zaburzenia odżywiania, mdłości, spadek aktywności seksualnej, nieustanne migreny, bóle serca lub kłucie w sercu. Natomiast do objawów emocjonalnych możemy zaliczyć lęk, drażliwość, problemy z cieszeniem się życiem, smutek, przygnębienie. Bardzo ważne podczas depresji poporodowej jest wsparcie ze strony najbliższych, a także znalezienie czasu na wypoczynek. Opiekę nad dzieckiem w tym czasie powinien przejąć mąż, aby móc odciążyć żonę z obowiązków, a także pozwolić jej na leczenie u psychiatry. Nieleczona depresja może przerodzić się w trwałe zaburzenia, co nie wróży dobrze osobowości kobiety i młodej mamy.

Natomiast do kręgu objawów poznawczych możemy zaliczyć nieustanne myśli, że sobie nie poradzimy z opieką nad dzieckiem, bezradność, pesymistyczne nastawienie, myśli samobójcze. Do ostatnich objawów należy zaliczyć przede wszystkim apatia, brak sensu we wszystkim, osłabienie organizmu, a także brak satysfakcji z posiadania dziecka. Każdy mężczyzna powinien zająć się żoną i umówić ją na wizytę kontrolną u psychiatry, aby jej zdrowie psychiczne uległo poprawie. Takie rozwiązanie to jedyny złoty środek do leczenia depresji poporodowej, który jednocześnie może polepszyć stosunki z pozostałymi członkami rodziny. Warto więc wziąć sprawy w swoje ręce i odpowiednio zająć się tą kwestią, aby mama mogła czerpać przyjemność z opieki nad dzieckiem i wspólnie z partnerem wieść szczęśliwe, pełne harmonii, rodzinne życie.